Joepie, mijn ouders gaan scheiden!

Ook jij trok waarschijnlijk je wenkbrauwen op bij het lezen van deze kop. De quote boven dit stuk is namelijk net zo wezensvreemd als ‘vandaag komt de zon niet op’. Als integratieve kindertherapeut weet ik dat er voor kinderen namelijk niets te juichen valt wanneer hun ouders besluiten van elkaar te gaan scheiden. Kinderen, maar vaak ook de ouders, komen hiermee namelijk in een waarachtig rouwproces terecht.

Je leven op z’n kop
Doorgaans is er al geen vrolijke aanleiding tot een rigoureus besluit als een echtscheiding. Daarnaast staat het leven van kinderen in dit soort situaties permanent op z’n kop vanwege alle onzekerheden die de scheiding, zeker in het begin, met zich meebrengt. Ze vragen zich af: “Waar ga ik wonen? Kan ik nog wel voetballen met mijn vriendjes uit de buurt? En als mijn vader niet meer van mijn moeder houdt, blijft hij dan wel van mij houden? En wie leest mij nu voor als mijn kleine broertje alle aandacht opeist?” Voorts missen kinderen hun moeder vaak als ze bij hun vader zijn en andersom. Helaas is deze lijst eindeloos aan te vullen met uitspraken en vragen van kinderen, verwikkeld in echtscheiding

Extraatjes
Gelukkig heb ik, net als de meeste kinderen, een opportunistische inslag. Dus, na de nodige erkenning op alle pijn, woede, verdriet en frustraties, gaan we in de kindsessies steevast op zoek naar de voordelen van die scheiding. En ja hoor, ze bestaan echt. De dubbele vakanties, extra cadeautjes, privileges bij vader die voorheen werden voorkomen door moeder, een huisdier dat nooit eerder werd aangeschaft vanwege de allergie van vader, nieuwe vriendjes en zelfs meer gezelligheid in de vorm van extra halfbroertjes of –zusjes waarmee het klikt of zelfs een ‘bonuspapa/-mama’.

Voorbij de illusie dat het goed komt
Reken je nog even niet rijk, want van voornoemde voordelen kan pas écht worden genoten wanneer je kind voldoende erkenning heeft gekregen voor zijn positie in het gebroken gezin. En wanneer datgene door ouders wordt gehoord en gezien wat je kind hierin ervaart. Wanneer er dus voldoende rekening is gehouden met de wensen en behoeftes van je kind.
Pas wanneer een kind voorbij de illusie is dat het ooit nog goed komt tussen zijn ouders, een relatieve rust is weergekeerd en het zijn eigen rouwproces kan en mag doorlopen, ontstaat er ruimte om echt te kunnen genieten van de eventuele voordelen van een scheiding.

Complexe scheidingen
Een vaak gehoord voordeel van scheiding is ‘minder ruzie en spanning in huis’. Helaas is het tegendeel vaak de realiteit. Een schijnbaar logisch feit dus, dat alleen kan bestaan mits de gescheiden partners met respect naar en over elkaar blijven spreken en handelen. Helaas blijkt menig ouder hiervan onvoldoende doordrongen. Zij belasten hun kind met hun persoonlijke woede of verdriet over wat die andere ouder hem/haar zou hebben aangedaan. Dit gebeurt al door narrig te reageren op iets dat het kind verteld wat het heeft gedaan of meegemaakt bij de andere ouder.
Geef je kind dus de ruimte en toestemming om van jullie beide te blijven houden, ongeacht wat die ander gedaan zou hebben. Zo vergroot je de kans op het goed verwerken van deze ingrijpende reorganisatie in het leven van jullie kind.

Kind kunnen zijn
Het kan ook nog anders. Wanneer ouders in deze, ook voor hen zware tijd, op hun kinderen gaan leunen. Dit gebeurt sneller dan je denkt en ligt onontkoombaar op de loer wanneer de draagkracht van een ouder tekort schiet. Heb je dit niet in de gaten, dan ligt parentificatie op de loer. Een moeilijk woord voor ‘geen kind meer kunnen zijn’, omdat je het als kind te druk hebt met de zorgen van of het zorgen voor je ouder(s). De rollen zijn dan omgedraaid.
Het goede nieuws is dat een dergelijk familiedrama doorbroken kan worden. Met moed en wilskracht en vooral met een naar binnen gerichte blik met het oog op het welzijn van je kind.
In feite zijn onze kinderen niet zo veeleisend. Het enige wat ze van ons willen is liefdevolle aandacht. Dat wil zeggen; gehoord, gezien en serieus genomen worden. En zeg nu zelf, dat willen we toch allemaal graag!


Abonneer nu op de nieuwsbrief



Over Joke Andringa

In juli 1966 werd ik als jongste van 4 geboren in Overberg. Het hulpverlenersvak zit me in het bloed. En hoewel ik me had voorgenomen dat niet te gaan doen, gebeurde het onvermijdelijke toch. Mijn ouders stimuleerden mij altijd te gaan voor wat ik zelf wilde. Het duurde even voor ik dat wist. Na de opleiding tot Sociaal Pedagogisch Hulpverlener in 2002, leidde mijn verlangen om nog meer te betekenen voor ouders en kinderen mij naar het vak van de integratieve therapie. In 2010 studeerde ik af aan de Academie voor Psychotherapie in Amsterdam. De nodige ervaring en life events vormden mij naar de therapeut die ik nu ben. We zijn allemaal leerlingen en leraren voor elkaar en zo leer ik nog dagelijks van iedereen waarmee ik in contact kom, klein en groot. En natuurlijk via de nodige bijscholing en literatuur. Systeemdynamiek en opstellingenwerk intrigeren mij en ik zie kinderen dan ook niet los van hun familie. Dat maakt mijn begeleiding intensief maar ook effectief.