‘Gedachtes over de ander; weerspiegeling van jezelf’

Zijn we wel zo verschillend van elkaar?

Je kent ze wel; die mensen die steeds weer je ergernis opwekken, je schijnbaar moeiteloos kunnen kwetsen, waar je je niet veilig bij voelt en die je liefst ziet emigreren. Of je stoort je enorm aan het gedrag van je vader, moeder, partner of… je kind. Je maakt je er kwaad over en probeert de ander te negeren, te veranderen en misschien lees je die ander af en toe eens flink de les. Immers, je staat volledig in je recht! Toch!?

Ik daag je uit het volgende te proberen. Draai je verwijt aan die ander eens om en vervang de naam van de ander door ‘ik’. Wat gebeurt er dan? Klopt je verwijt nog steeds?
Schakel de ‘ja-maar-stand’ even uit en wees heel eerlijk naar jezelf. In hoeverre betreft jouw verwijt aan die ander eigenlijk iets in jouzelf? Kan die ander iets wat jij niet kunt of durft? Wellicht keur jij iets af in jou dat er niet mag zijn. Of ben je als kind innerlijk gekwetst/gewond geraakt waardoor jij je schouders niet op kunt halen waar anderen dat wel makkelijk kunnen. Of misschien is je als kind ingeprent dat ‘het niet zo hoort, ‘kinderachtig’ of anderszins ‘niet oké’ zou zijn.

Hoewel ik geen actief gelovige ben, komt de zin ‘Heb je vijanden lief, zoals jezelf’ regelmatig in mij op. Interessant zinnetje wanneer je het gedrag van je vermeende vijand ziet als een afgewezen deel in jezelf. Wanneer we iemand (onszelf) niet helemaal begrijpen en de ander iets doet wat we negatief labelen, dan hebben we de neiging naar die ander te wijzen. Die ander moet veranderen! Daar werken we vaak hard voor en menig huwelijk liep hierdoor al op de klippen.

Beschouw gedrag van je ‘vijand’ eens als een vriend die jou de spiegel voorhoudt. Zie het als een kans om jezelf beter te leren kennen.
Grijp die kans en maak je leven en dat van die ander lichter. Want waarom zouden we moeilijk doen als het ook makkelijk kan!


Abonneer nu op de nieuwsbrief



Over Joke Andringa

In juli 1966 werd ik als jongste van 4 geboren in Overberg. Het hulpverlenersvak zit me in het bloed. En hoewel ik me had voorgenomen dat niet te gaan doen, gebeurde het onvermijdelijke toch. Mijn ouders stimuleerden mij altijd te gaan voor wat ik zelf wilde. Het duurde even voor ik dat wist. Na de opleiding tot Sociaal Pedagogisch Hulpverlener in 2002, leidde mijn verlangen om nog meer te betekenen voor ouders en kinderen mij naar het vak van de integratieve therapie. In 2010 studeerde ik af aan de Academie voor Psychotherapie in Amsterdam. De nodige ervaring en life events vormden mij naar de therapeut die ik nu ben. We zijn allemaal leerlingen en leraren voor elkaar en zo leer ik nog dagelijks van iedereen waarmee ik in contact kom, klein en groot. En natuurlijk via de nodige bijscholing en literatuur. Systeemdynamiek en opstellingenwerk intrigeren mij en ik zie kinderen dan ook niet los van hun familie. Dat maakt mijn begeleiding intensief maar ook effectief.