Baby’s en ‘erfelijkheid’

Je eerste kindje

We doen er alles aan om er helemaal ‘klaar’ voor te zijn. We zorgen voor financiële draagkracht, een leuke plek om te wonen en reizen en feesten nog wat. Dit, om vervolgens toe te kunnen geven aan de inmiddels diep gevoelde wens voor die kers op de taart: een liefdesbaby.

Complicaties

Helaas gedraagt die ‘kers’ zich vaak heel anders dan verwacht. Het begint soms al met complicaties bij de zwangerschap of geboorte. De baby is duidelijk gespannen, huilt veel, weigert te eten, zit onder de uitslag of gilt het om onverklaarbare redenen uit. Of hij wil alleen maar bij mama zijn en laat zich niet verzorgen door papa. Deze opsomming kent nog lang geen einde en kan het gezin geheel uitputten.

Onverwerkt verleden

Wat deze ouders zich vaak niet realiseren is, dat hun kinderen, naast hun genen, ook het onverwerkt familieleed erven. Pijn, veroorzaakt door traumatische gebeurtenissen of geheimen, wordt door baby’s als emotionele pijn feilloos opgepikt, gevoeld en geuit.
Opvallend genoeg staat een tweede kindje vaak veel ongecompliceerder in het leven. Dit kan wanneer de eerste, onbewust,  al een groot deel van de erflast op zich nam.

Een blije baby

De sleutel naar een blije baby zoek ik samen met ouders dan ook in bewustwording. Via familieopstellingen wordt helder wat er op onbewust niveau speelt en wat de ouders te doen staat om zich hiervan vrij te maken. Al doende, blijkt babylief zich doorgaans meer en meer te ontspannen. Daarnaast geef ik de benodigde handvatten en zo komen ouders en kind terug in hun kracht.


Abonneer nu op de nieuwsbrief



Over Joke Andringa

In juli 1966 werd ik als jongste van 4 geboren in Overberg. Het hulpverlenersvak zit me in het bloed. En hoewel ik me had voorgenomen dat niet te gaan doen, gebeurde het onvermijdelijke toch. Mijn ouders stimuleerden mij altijd te gaan voor wat ik zelf wilde. Het duurde even voor ik dat wist. Na de opleiding tot Sociaal Pedagogisch Hulpverlener in 2002, leidde mijn verlangen om nog meer te betekenen voor ouders en kinderen mij naar het vak van de integratieve therapie. In 2010 studeerde ik af aan de Academie voor Psychotherapie in Amsterdam. De nodige ervaring en life events vormden mij naar de therapeut die ik nu ben. We zijn allemaal leerlingen en leraren voor elkaar en zo leer ik nog dagelijks van iedereen waarmee ik in contact kom, klein en groot. En natuurlijk via de nodige bijscholing en literatuur. Systeemdynamiek en opstellingenwerk intrigeren mij en ik zie kinderen dan ook niet los van hun familie. Dat maakt mijn begeleiding intensief maar ook effectief.